Reisverhalen

Hans en Nel Wormser hebben al vele malen op Bali overwinterd en in de loop der jaren al heel veel bijzondere plaatsen bezocht.

Hans schrijft jaarlijkse verslagen over hun belevenissen, we mogen er een paar van laten lezen:

 

 

Via de flanken van de Batukaru naar het strand  van de Javazee.

 

De temperatuur is zo’n graad of 25, een koel  briesje komt uit de bergen. We zitten op de bale, een soort brede houten bank met een dun matrasje erover en kijken uit over het weidse Balische landschap. In de verte lossen lage wolkenbanken op en twee bergtoppen komen langzaam tevoorschijn: de Gunung Agung en de Gunung Batur, de twee hoogste vulkanen van Bali. Een majestueus panorama ontrolt zich voor onze ogen in de langzaam invallende schemering. De volle maan staat precies tussen de bergtoppen;  het beeld van een heel bijzondere tropische avond is compleet.

 We bevinden ons op zo’n 1000 meter hoogte op de helling van de berg Batukaru, maar voelen ons een beetje als de Heren van de Thee die vanaf de veranda van hun plantershuis uitkijken over het landschap van de Preanger met het zicht op de vulkanen Salak en Gedeh.  We zijn echter geen Heren van de Thee, maar toeristen die logeren in een soort safaritenten van het Sang Giri Tent Resort. We zijn hier om een uur of drie aangekomen, samen met Ria en Nico, begeleid door gids Dewa, in een busje bestuurd door chauffeur Gus  (niet z’n echte naam, maar een vereenvoudiging van een lange Balische naam die we toch niet kunnen onthouden) .

 Dewa heeft ons die morgen voor een tocht van drie dagen naar het midden en het noorden van Bali opgehaald in ons Prama Sanur Beach hotel. Gastheer en gastvrouw Jan en Ellen doen ons uitgeleide en om precies acht uur vertrekken we richting Denpasar. We passeren de drukke rotonde bij die stad en slaan de richting in van Tabanan. Ook in die stad is het rommelig en druk en we zijn blij als we de rustiger “provinciale” weg naar het noorden kunnen inslaan.  Rond koffietijd maken we onze eerste stop: de vlindertuin Taman Kupu Kupu. Met meer dan 1000 soorten vlinders schijnt dit de grootste vlinderfarm van zuidoost Azië te zijn. De tuin blijkt een romantisch parkje te zijn, met watervalletjes en kronkelpaadjes, veel bloemen en natuurlijk de prachtigste vlinders. Om wegvliegen te voorkomen zijn er netten over de tuin gespannen. In het midden is een paviljoentje: de babykamer. Hier kunnen de poppen uitkomen en kunnen de nieuwgeborenen hun vleugels uitspreiden. Maar ook zijn er wandelende takken ter grootte van een arm en wandelende bladeren. Er is bovendien nog een keurig museumpje  met alle mogelijke (opgeprikte) vlindersoorten. We besluiten de rondleiding met een kop koffie en hervatten onze weg.

 Die weg voert ons verder noordwaarts, langs rijstvelden en prachtige vergezichten, naar de tempel Pura Luhur Batukau of Batukaru. Het is een van de zes belangrijkste tempels van Bali en dat is deze dag goed te zien. Het is namelijk volle maan en dat is voor de Balinees een periode van tempelbezoek en het bijwonen van ceremoniën. Voor de tempel staat langs de weg een lange rij autobussen en op het tempelterrein wemelt het van de vrolijk lachende en prachtig uitgedoste, meest jonge tempelgangers. Het blijken vooral studenten te zijn die aan hun godsdienstige plichten komen voldoen; ze bezoeken die dag een tempel in de bergen en een tempel aan zee, zodat zowel de goden en geesten van het land als die van de zee gunstig kunnen worden gestemd. Van een afstandje zijn we getuige van een plechtigheid onder leiding van een priester. We zijn onder de indruk van de rust en de serene atmosfeer. Bovendien is het op deze hoogte heerlijk koel en we hebben moeite deze vriendelijke en gastvrije plaats te verlaten.

 Maar de tocht gaat verder en het wordt tijd voor de lunch. Die gebruiken we in weer zo’n prachtig gelegen warong, met uitzicht over de sawahs.

 Ons onderkomen voor de nacht is een hotel dat naar de naam van Sang Giri Tent Resort luistert en gelegen is nabij de beroemde rijstvelden van Jatiluwih. Vooral dat woord “tent”  heeft tot allerlei   speculaties geleid, maar we waren gerustgesteld als we de site bekeken: zag er allemaal prima en helemaal niet tentachtig uit.

 Ondertussen heeft chauffeur Gus de auto verder gestuurd langs een weg door het regenwoud die steeds smaller en steeds eenzamer wordt. Op een gegeven moment lijkt de weg  meer  op een fietspad, maar dan verdwijnt zelfs de verharding en rijden we op een soort karrespoor. Dewa begint wat onrustig te worden en roept steeds dat hij hier ook nog nooit geweest is, maar dat Gus dat wel is en vast de weg wel kent. Gus doet of hij niets hoort en stuurt de auto onbekommerd over het karrespoor. Dan eindigt de weg voor een hoog, gesloten hek. Dewa krijgt het hek met enige moeite open en dan rijden we zomaar het terrein van Sang Giri op. Gevonden!

 Het Sang Giri Tent ResortDe receptie waar we ons melden is tegelijk de eetzaal en de plaats ziet er uit zoals we ons een Zuid-Afrikaanse  safarilodge zouden voorstellen, compleet met geweien aan de muur en dierenvellen op de grond. We worden allervriendelijkst verwelkomd, ingeschreven en mogen dan naar onze “tenten”. Gus en Dewa vertrekken weer in het busje. Zij overnachten ergens in de desa Jatiluwih.

 Twee vrouwen komen aangesneld, zetten onze (loodzware) koffers op hun hoofd en beginnen de treden van een pad dat langs de berghelling omhoog voert, te beklimmen. Wij volgen een beetje geschrokken. Waar gaat dit pad heen en vooral, hoe hoog moeten we klimmen? Dat blijkt nogal hoog: later tellen we de treden en het zijn er precies 170… Hijgend en zwetend arriveren we  bij onze “tent” , maar dan wel eentje die nogal groot is uitgevallen. Hij heeft canvas wanden, maar een solide dak en een aanbouw waarin zich wc en badkamer blijken te bevinden. De slaapkamer bevat een kingsize bed, maar geen telefoon, televisie of airco. Die laatste blijkt ook helemaal niet nodig; in plaats daarvan liggen er wollen dekens op het bed.  Nico en Ria hebben een  tent naast de onze. We pakken de koffers voor zover nodig uit en dan is het tijd voor een borrel. Nico en ik dalen weer af en bemachtigen in het restaurant een tweetal flesjes bintangbier en wat vruchtensappen.  We installeren ons op de eerder genoemde bale en een tweetal canvas safaristoelen. Het bergpanorama dat zich voor ons uitstrekt is adembenemend, vooral als langzaam de Batur en de Agung uit de wolken tevoorschijn komen.

 De avond valt en we besluiten dat het tijd wordt om te gaan eten. We frissen ons op en melden ons in de safari lodge. We zijn de enige gasten. Onze tafel staat aan de open veranda en we worden weer getrakteerd op een schitterend uitzicht op Agung en Batur, beschenen door een grote volle maan. We laten ons de voortreffelijke nasi goreng (bereid in de open keuken naast onze tafel) goed smaken. Daarna gaat het weer het steile pad (dat gelukkig goed is verlicht) omhoog en naar de tenten.

 De volgende morgen worden we na het à la carte ontbijt en na het desgevraagd schrijven van een commentaar in het gastenboek (iemand schreef: ”Jullie zijn moeilijk te vinden, maar gelukkig hebben jullie ons gevonden”, wat voor verhaal zou daar achter zitten?) om negen uur weer opgehaald door Dewa en Gus voor het tweede deel van onze tocht.

 Naar Singaradja.  Het is nog vroeg in de morgen als we arriveren bij een uitzichtpunt waar we kunnen genieten van weer zo’n prachtig panorama, nu over de rijstterrassen met opnieuw aan de horizon de Batur en de Agung. Of we zin hebben in een klein wandelingetje door de sawahs? Dat hebben we zeker en we wandelen in een uurtje over smalle dijkjes en paadjes langs sawahs en waterloopjes (in een ervan zien we een twee meter lange waterslang onbeweeglijk naar ons kijken) naar een punt waar Gus inmiddels naar toe is gereden en ons weer oppikt.

 De weg voert ons verder langs het Baratan Meer en de tweelingmeren Bunyan en Tamblingan. We kijken van grote hoogte op deze laatste meren neer, drinken een kop koffie en beginnen aan het volgende deel, de rit naar Singaradja.

 Singaradja is de oude hoofdstad van Bali en het bestuurscentrum van het eiland in de koloniale tijd. Bovendien was het de enige haven van het eiland en uitvalsbasis voor de KPM. We hoopten daarom nog wat sporen aan te treffen uit die koloniale tijd in de vorm van oude gebouwen en pakhuizen. Dewa waarschuwde ons echter dat we daar niet te veel van moesten verwachten; de meeste gebouwen die uit die tijd over waren, waren slecht onderhouden en/of onherkenbaar verbouwd.

 Toen we het oude stadshart bereikten bleek het verhaal van Dewa te kloppen; slechts een enkel koloniaal woonhuis, of groter gebouw te bespeuren. Dat laatste was dan meestal een gemeente- instelling of een politiebureau , onherkenbaar verbouwd en aangepast aan de nieuwe tijd. Interessanter was daarom de gigantische overdekte markt, waar Dewa ons binnenleidde. Op elke vierkante meter vind je stalletjes met de meest uiteenlopende eetwaar, van groente en fruit tot vis en kippen en daartussen alle mogelijke textiel. Er tussen smalle looppaadjes en overal hangende, zittende, liggende (al dan niet slapende) verkopers. Hoewel vooral het fruit er uitnodigend uitziet kopen we niets en al gauw staan we weer in de brandende zon op de hoofdstraat. We rijden door naar de oude haven, waar de bus wordt geparkeerd en we even rondwandelen en uitkijken over de Javazee. We zien veel vervallen gebouwen, maar ook een in rood en wit blinkend opgepoetste Chinese tempel. Die mogen we bekijken; we trekken onze schoenen uit en krijgen een kleine rondleiding alsmede een uitleg van de Chinese horoscoop die gebaseerd is op iemands geboortejaar. Hoewel allemaal verschillende geboortejaren, stemmen onze karakters aardig overeen: we zijn allemaal ondermeer zeer sociaal, vrijgevig en contactgericht.

 Het lunchuur nadert en we besluiten de lunch te nuttigen in ons hotel in Lovina, verderop aan de kust. 

Het Lovina Aditya Resort.

 Ons hotel beschikt over een hoofdgebouw en een aantal villaatjes aan zee. In een van die laatsten en met uitzicht over zee bevinden zich onze kamers. We zijn alleen van strand (zwart zand) en zee gescheiden door een grasveld en een lage muur.

 Na de lunch rusten we wat in een zogeheten gazebo en staren uit over de Javazee. Voor de avond hebben we een tafel gereserveerd in het restaurant. Dat was nodig zei men, want er was ook een uitvoering van de legong-dans. Nu zaten we daar niet op te wachten, maar een ander restaurant was er niet en we hadden niet zo veel zin er buiten het hotel naar een op zoek te gaan. Het eten was goed en de dans viel mee: twee jonge dames die gedurende een kwartier een stukje van het Mahabarata-verhaal dansten en daarna klaar gingen staan voor de obligate foto. Gelukkig was er onder het schaarse publiek een Australisch gezin waarvan de kinderen wel met de danseresjes op de foto wilden en wat roepia’s in het opgehouden schaaltje wilden leggen. Dat maakte alles wat minder genant.

 De nacht verloopt niet geheel zoals we ons die na zo’n evenementvolle dag hadden voorgesteld: de airco staat vol te blazen en is niet tot bedaren re brengen. Midden in de nacht zetten we hem dus maar helemaal af, de verhoogde kamertemperatuur voor lief nemend.

 Een en ander leidt er toe dat we alweer heel vroeg uit de veren zijn, vroeg genoeg in ieder geval om de zon op te zien gaan boven de Javazee. Naarmate het lichter wordt doemen in het westen hoge bergen op; de bergen van Oost Java. Daar zijn ze weer: de Smeroe en de Merapi. Hoge vulkanen die we ook zagen toen we een paar jaar terug aan de westpunt van Bali bij Menjangan in het Mimpi-resort verbleven. Dankzij de heldere lucht is goed te zien hoe zij zich majesteitelijk verheffen boven de einder.

 Na het ontbijt staan Gus en Dewa alweer klaar om ons naar de doelen van deze laatste dag te brengen: het boeddhistisch klooster Brahma Vihara- Arama nabij Lovina en de verderop langs de kust gelegen wijngaarden. En dan via de weg langs Belimbing en de Hemel van Bali weer naar Sanur te brengen.

 Het klooster en Balische wijn.  Het klooster is een van de weinige boeddhistische kloosters in Indonesië; het is in 1972 gebouwd met geld van Thailand. In de hoger gelegen kloostertuin bevindt zich een model (schaal 1 op 5?) van de Javaanse Boroboedoer. Het is nog vroeg als Gus de auto voor het klooster parkeert en we vervolgens langzaam langs de lotusvijver, het meditatiepaviljoen en de gebedshal langs een aantal, van spreuken voorziene trappen omhoog klimmen. De sfeer is sereen, het uitzicht vanaf de hooggelegen terrassen schitterend en de aanblik van een zittende boeddha  en een gigantische gouden bel indrukwekkend. Waar de monniken zijn wordt ons niet onthuld, want er is geen een te zien. Het mooiste is het model in zwarte lavasteen van de Boroboedoer. We dwalen op ons gemak over het terrein en genieten van het uitzicht en de koele bergwind in de schaduw onder de grote bomen.

 Ons volgende doel is van aanzienlijk wereldser aard: de wijngaarden van Noord-Bali. Als we er in de restaurants naar vroegen waar al die Hatten wijn vandaan komt die in zo grote hoeveelheden op Bali geschonken worden, was altijd het antwoord: op Bali! Dat konden we maar moeilijk geloven; wijnbouw op een tropisch eiland, waar de temperatuur zelden onder de dertig graden komt. Toch blijken ze te bestaan, die wijngaarden. Rijdend langs de kustweg zien we bakken vol blauwe druiven die geoogst zijn in de gaarden die we overal langs de weg zien. Hoe het wijntechnisch kan en wat voor druivenrassen het dan wel betreft, we weten het niet. Misschien dat we meer te weten kunnen komen in een wijnproeverij die Gus meent te kunnen vinden. Dat vinden valt tegen, maar met wat rondvragen ontdekt Gus een smal paadje dat hij afrijdt en dat ons naar een keurig nieuw airconditioned gebouwtje leidt dat blijkens een groot bord de Hatten wijnproeverij is. En proeven kunnen we! Een vriendelijke man, die kennelijk blij is dat een paar toeristen hem hebben kunnen vinden, haalt een aantal gekoelde flessen tevoorschijn en schenkt grote glazen witte wijn in. Dewa, die ons even tevoren verteld heeft dat hij alleen met oude jaar een biertje drinkt, vraagt aan Nel (die haar glas wijselijk laat staan) mag opdrinken en giet het in een slok achterover. Maar toegegeven de wijn smaakt goed, zowel de witte als de rode en dan wel van verschillende merken. Hatten, Aga, Two Islands. We kopen een paar flessen en gaan zeer goed geluimd weer de auto in om te beginnen aan het laatste deel van ons tocht. We zijn in de commotie helaas vergeten te vragen hoe ze hem dat toch flikken: zulke lekkere wijn maken in dit hete klimaat. Iets voor een volgende excursie? Dewa is nog praatgrager geworden dan hij al was en vraagt ons of we weten wie BERT is. Het blijkt de tegenpool van BOB: Beschonken En Rij Toch. We hebben onbedaarlijk plezier.

De terugrit is lang en vermoeiend. We lunchen bij een warong nabij Belimbing en eten daar bij de sandwich de beste Franse frietjes die we ooit op Bali gegeten hebben (op Bali wordt bij bijna elk gerecht “French Fries” geserveerd).

 Rond vier uur levert Gus ons weer af bij ons hotel en we nemen uitgebreid afscheid van onze twee reisgenoten. Wij zijn hen zeer gaan waarderen; Dewa als onderhoudend gids die altijd klaar staat om probleempjes op te lossen en Gus voor zijn rustige en veilige rijstijl. Een goede fooi vinden wij dan ook geheel op zijn plaats en die wordt dankbaar aanvaard.

 Hans Wormser, februari 2015.

 

Naar de oostkust van Bali

Je denkt dat je een eiland als Bali, dat niet groter is dan de provincie Gelderland, in de jaren dat wij hier komen wel zo’n beetje hebt leren kennen. Toch zijn er steeds weer delen van dit fraaie eiland die nieuw voor ons zijn. Zo’n voor ons nog onbekende streek is het gebied aan de oostkust, in de streek rond de vissersplaatsjes die samen het dorp Amed vormen.

Naar die streek ging onze reis van 11 t/m 13 februari. We hadden samen met vrienden geboekt bij een hotel dat iets in het binnenland lag maar wel uitkeek over zee, in een “one bedroom poolvilla”. Zo stond het althans in de aanbieding, maar daarover later meer.

Die dinsdag de 11e werden we door de chauffeur Gus  van bureau KCB om negen uur opgehaald. De heenreis zou rechtstreeks naar het hotel gaan, dus een gids was niet nodig. Voor de terugreis de 13e was wèl een excursie gepland; die dag zou daarom gids Dewa zich bij ons voegen.

Het eerste deel van de tocht verliep snel; tot Candidasa is de vierbaansweg langs de kust waar ze al jaren mee bezig zijn vrijwel gereed. De topsnelheid kan dan oplopen tot wel zo’n zeventig kilometer. Harder kan niet, want de weg staat ook ter beschikking aan de tientallen scootertjes die in zwermen tussen de auto’s door razen. Bij Candidasa (spreek uit: Tjandidasa; in het Indonesisch duidt men de veelgebruikte tj-klank aan door gebruik van de c) eindigt de vierbaansweg en hier sloegen we linksaf het binnenland in. Opeens rijd je dan over een smalle slingerweg, vol met gaten, afgewisseld door een goed onderhouden stuk, door dorpjes waar het krioelt van de mensen en steeds weer die scootertjes. Nog een grote plaats moest worden gepasseerd; Amlapoera, hoofdstad van het district (en vroegere koninkrijk)  Karangasem. Daarna kreeg de natuur de overhand met prachtige vergezichten over sawahs, met in de verte het bergmassief van de Gunung Agung. Deze hoogste berg van Bali zelf was in wolken gehuld. Al klimmend via een kronkelweg door de bossen en met het nemen van diverse hairpins in de eerste versnelling komen we hoger en hoger in de bergen en de uitzichten worden steeds fraaier. We passeren een bocht in de weg waar zich een hele troep langstaart makaken ophoudt, nog bekend van onze tocht naar Lombok, maar ook van het Monkey Forest bij Ubud en van de zeetempel  Uluwatu.

Uiteindelijk dalen we weer af naar zeeniveau en al spoedig zijn we in de regio Amed. De weg voert ons langs de zee en is nog smaller geworden. We passeren allerlei pensionnetjes, bed-and-breakfast onderkomens en andere low budget logementen, die allen één aspect gemeen hebben: ze zijn er vooral voor de duikliefhebbers. Voor de kust van Amed schijnt het goed duiken te zijn. Er liggen wrakken van een Japanse oorlogsbodem en van een Amerikaans liberty schip: paradijzen voor scuba divers.

We kronkelen en hobbelen, kruipen door diepe kuilen, gaan dwars door een kali en zien verlangend uit naar het eindpunt van de reis: het The Griya hotel. Maar niets te zien. De chauffeur knikt zelfverzekerd als we vragen of hij de weg nog wel weet, maar begint toch te twijfelen als de weg wel heel onbegaanbaar begint te worden. Informatie bij een local levert niets op: geen The Griya bekend. Gelukkig komen we verderop een geüniformeerd persoon tegen die weet te melden dat we kilometers terug moeten; we zijn er al lang voorbij gereden..

Maar daar doemt de poort van het hotel dan toch voor ons op, we rijden een steile toegangsweg omhoog op en staan voor de lobby. Na inchecken worden we met een golfbuggy ieder naar onze eigen villa gereden. Daar wacht ons een verrassing: de eenslaapkamer villa blijkt twee slaapkamers te hebben. Kennelijk waren de eenslaapkamer villa’s verhuurd en kregen we een upgrade. Behalve de twee slaapkamers bevat de villa een grote woonkamer met bankstel en eettafel en een compleet ingerichte open keuken. Heel mooi natuurlijk, maar hadden we dat allemaal wel nodig? Wat wel heel welkom is, is het fraaie zwembadje dat helemaal alleen voor ons is. We zullen daar nog een paar keer heel erg van genieten!

We brengen de rest van de dag luierend aan het grote hotelzwembad door en dineren op het terras met wijds uitzicht over de oceaan. En genieten van de weldadige stilte. Nee dus. In de in het groen verscholen dessa ver beneden ons is sinds een uur of vier een ceremonie gaande. We horen gezangen in oud-Balisch (zo wordt ons uitgelegd) dat niemand meer verstaat. Er komt dus direct een vertaling achteraan. Dan wordt er woest op de gamelan geramd en begint een vrouwenstem delen van de Ramayana te zingen. En zo maar door. Moet een mens zich nou ergeren aan deze oeroude folklore? Eigenlijk niet, ware het niet dat een moderne geluidsinstallatie er voor zorgt dat bij dit kabaal een gesprek voeren moeilijk is, laat staan dat je van de rust van de oceaan en de tropenavond kunt genieten. Maar die stilte treedt dan toch om een uur of negen in en dan is het toch nog een uurtje genieten geblazen.

De volgende dag hebben we via het hotel een auto met chauffeur/gids gehuurd. Hij brengt ons naar de prachtige watertuinen van Tirta Gangga (Bron van de Ganges), waar we wandelend en genietend een uurtje doorbrengen. We drinken een kop koffie en spreken met de chauffeur af dat hij ons naar een leuk restaurant zal brengen. Hij kent er wel een, met prachtig uitzicht op de rijstvelden en maar 35 minuten rijden. Nu moet je altijd op je hoede zijn als een Balinees iets over tijd zegt, want die hanteert toch andere begrippen van tijd dan wij. Dat blijkt ook nu weer het geval; we rijden twee uur door de binnenlanden (prachtig, dat wel) en arriveren via allerlei kronkelwegen uiteindelijk bij  het beoogde doel. En warempel, dat doel blijkt een oude bekende van ons te zijn: het Mahagiri Restaurant waar we een paar jaar terug twee nachten verbleven aan de voet van de Gunung Agung. En waar we ook later (en eerder) wel eens aanlegden voor een lunch. We worden door de directeur/eigenaar begroet als oude bekenden en hij roept dat Mahagiri eigenlijk ons tweede thuis is.. Beetje overdreven, maar wel roerend. Grote foto’s langs de wand laten hem zien samen met president Yuduyonno die er op bezoek is geweest. We genieten er van een lichte lunch, maar vooral weer van het prachtige uitzicht over de sawahs en op de majestueuze Gunung Agung die zich in zijn volle wolkenloze glorie laat zien. Na de lunch weer rechtstreeks terug naar The Griya. Een heerlijke plons in onze private pool en het leven lacht ons weer van alle kanten toe. Daarna diner met een goed glas “Two Islands” (de enige drinkbare en betaalbare wijn op Bali),  chardonay of shiraz, bij de Balische gerechten. 

Dag drie staat in het teken van een excursie naar het nieuw geopende Taman Nusa oftewel Eilandtuin, een openluchtmuseum bestaande uit een zestigtal authentieke huizen afkomstig van alle delen van de Archipel. We zullen om 11.00 uur worden opgehaald door chauffeur Gus en gids Dewa. Weer een probleem met de tijd: om 11.15 nog geen spoor. Gebeld met kantoor KCBJ. Was 12.00 uur toch? Nee dus. Ze maken er werk van, want nog geen vijf minuten later komt de auto de parkeerplaats op rijden. Blijken de heren om de hoek een kopje koffie te hebben zitten drinken…

Even later zijn we op weg naar Taman Nusa. Inderdaad een spiksplinter nieuw en erg mooi aangelegd park met huizen in tal van Indonesische stijlen: van Papoea tot Sumatra en van Bangka tot Betawi (ja echt, Batavia). Bij veel huizen valt ook folklore te beleven, met gamelan en allerlei dansen. Steeds als we er aan komen lopen start wel een mini-voorstelling. Ziet er allemaal heel mooi uit en keurig onderhouden. Maar veel bezoekers zijn er niet: we horen later dat er de hele dag zo’n achttal geweest zijn…

 

We nuttigen nog een vroeg diner en zijn na ongeveer een uur rijden weer in Sanur Beach.

Hans Wormser, maart 2014